มันนานเท่าไหร่แล้วที่ขาดคนคอยโทหา
มันนานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีคัยคุยด้วยทั้งวัน
มันนานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีคนไปไหนมาไหนด้วย
มันนานแค่ไหนแล้วที่เวลากินข้าวไม่รุ้จะถ่ายรูปอวดคัย
มันนานแค่ไหนแล้วที่ทำอะไรไม่มีคัยให้รายงาน
คิดถึงเวลาที่ทุกๆชม.จะมีไลน์ดังตลอด
คิดถึงเวลากลับจากที่ทำงานแล้วมีคนมารอรับ
คิดถึงเวลาที่ไปซื้อของด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน
คิดถึงเวลาที่ก่อนไปทำงาน ก่อนนอนต้องบอกเราเสมอๆ
คิดถึงเวลาที่เล่นกัน หัวเราะ ขำไปด้วยกัน
...พูดละก็เศร้าเนาะ..